SAHA EXPO, Türkiye’nin savunma sanayiindeki yükselişini dünyaya gösteren en önemli vitrinlerden biri hâline geldi. Bu yıl 1.700’den fazla firma, 150 bini aşkın ziyaretçi ve dört kıtadan 192 resmi heyetin katılımıyla İstanbul, küresel savunma diplomasisinin merkezlerinden birine dönüştü. Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz fuarı gezerken bu tabloyu tek bir cümleyle özetledi: “Savunma sanayisi olmayan bir ülkenin bağımsız dış politikası olamaz.”
Beyaz gövdesine altın sarısı harflerle yazılmış adı, bir yanında Yıldırım Bayezid’in tuğrası, burun kısmında Atatürk’ün imzasıyla YILDIRIMHAN, fuarın yalnızca yıldızı değil; bu bağımsızlık iddiasının cisimleşmiş hâli oldu. Bugün kıtalararası balistik füzeye sahip ülkeler arasında ABD, Rusya, Çin, Fransa, İngiltere, Hindistan, İsrail, İran ve Kuzey Kore sayılıyor. YILDIRIMHAN ile Ankara, bu kapasiteye sahip ülkeler arasında yer alma hedefini açıkça ortaya koydu.
Atina’da Şok, Tel Aviv’de Alarm
YILDIRIMHAN sahneye çıkar çıkmaz, Türkiye’nin balistik füze kapasitesi dünya basınının gündemine oturdu.
İsrail basınında Maariv, YILDIRIMHAN için “kıyamet canavarı” nitelendirmesini yaparken Kikar, bir adım daha ileri giderek yeni füzenin İsrail’in tüm topraklarını Türkiye’nin saldırı menziline aldığını yazdı. Kanal 7 ise Türkiye’nin bu hamleyle “daha önce yalnızca süper güçlere özgü yeteneklere” eriştiğini vurguladı.
Yeni tanıtılan füzenin Yunan basınına yansıması da en az bu kadar çarpıcı oldu. “Yunanistan’da şok, İsrail’de hayranlık” başlıkları Yunan medyasına hâkim olurken Economico, sistemin Ankara’nın askeri kapasitesinde “niteliksel bir sıçramayı temsil ettiğini ve bölgedeki stratejik dengeyi yeniden şekillendirdiğini” belirtti. Atina merkezli bir savunma sitesi ise ilginç bir tespitte bulundu: Yunanistan için doğrudan yeni bir tehdit söz konusu değil, zira Türkiye onu zaten çok daha kısa menzilli sistemlerle hedef alabiliyordu. Asıl hesabı yeniden yapmak zorunda kalanlar, İsrail başta olmak üzere daha uzaktaki başkentler.
Ancak bir not düşmek gerekiyor: YILDIRIMHAN henüz prototip aşamasında. Uzmanlar, her şey yolunda giderse bir balistik füzenin envantere alınmasının 8 ila 10 yıl aldığını belirtiyor. Bu füze şimdilik bir niyet beyanı. Ama uluslararası kamuoyundaki etkisi çoktan sınırları aştı.
Yüzde 20’den Yüzde 83’e Çıkan Yerlilik Oranı
YILDIRIMHAN bir gecede ortaya çıkmadı; onlarca yıllık bir dönüşümün son halkası.
Savunma sanayiinde yerlilik oranı 2002’de yüzde 20’de kalırken bu rakam 2022’de yüzde 73’e, 2023’te yüzde 80’e, 2024’te ise yüzde 83’e ulaştı. İhracat da aynı ivmeyi izledi: 2024’te savunma ve havacılık ihracatı yüzde 29’luk artışla 7,1 milyar dolara çıkarak rekor kırdı; ihracat yapılan ülke sayısı 185’e yükseldi. 2026 hedefi ise 13 milyar dolar.
Bu dönüşümün arkasında sistematik bir tercih yatıyor. Türkiye, geçmişte yaşadığı ambargo ve tedarik krizlerinden somut dersler çıkardı ve yerlileşmeyi bir seçenek olmaktan çıkarıp devlet politikasının merkezine yerleştirdi. Bugün TB2’den KAAN’a, Tayfun’dan YILDIRIMHAN’a uzanan ürün yelpazesi bu politikanın somut çıktısı.
Savunma sanayii artık yalnızca bir güvenlik meselesi değil; Türkiye’nin yüksek teknoloji ihracatının ve bağımsız dış politika kapasitesinin de belkemiği.
SAHA 2026, bu dönüşümün fotoğrafıydı. YILDIRIMHAN ise o fotoğrafın en keskin karesi.
